Tolkien

Posiblemente haxa autores de moita máis importancia que Tolkien,pero poucos hai que coseguiran enganchar a adolescentes e non tan adolescentes de todo o mundo (nomeo adolescentes coma un grupo aparte porque din as malas linguas que non nos gusta ler), cunha obra tan extensa.
O primeiro libro escrito por Tolkien desta tematica é O Hobbit, no que se relata a viaxe de Bilbo Bolson pola Terra Media e o roubo dun poderoso anel con poderes maléficos á criatura Gollum nas minas de Moria.
...ese anel... unha pequena xoia,case insignificante, pero que nos ten a todos os freaks lendo o que serían tochos infumables de non ser por un argumento tan absorvente que fai que un se olvide de que hai vida fora da Terra Media.
Na súa triloxía O Señor dos Aneis cóntase cómo Frodo,o sobriño de Bilbo, cruza a Terra Media(acompañado pola Compaña do anel ó comezo e logo só polo seu fiel xardiñeiro Sam Gamyi) co fin de chegar ó Monte do Destino (nas ardentes entrañas de Mordor).
Non vos vou contar máis porque paga a pena lelo.
Por último falareivos de Contos inconclusos de Númenor e da Terra Media, que son os contos e relatos nos que se apoia Tolkien para crear o seu mundo.
E ata agora é todo, simplemete animarvos coa lectura desta saga que aínda que o comenzo se fai un pouco pesada acabate engaiolando entre elfos e ananos.

Carlota Casal (1ºBAC A)

La invención de Hugo Cabret

Hugo, o protagonista desta historia, é un orfo que vive só nunha estación parisina arranxando reloxos. Se quere sobrevivir, ninguén debe coñecer a súa existencia. Sen embargo, un día comete un erro e é descuberto por vello xogueteiro e unha rapaza amante dos libros. Entre todos tentarán descubrir un misterioso asunto vencellado a un autómata, un debuxo, un caderno e unha mensaxe do defunto pai de Hugo.

O libro é moi entretido e emocionante, non é moi longo e está cheo de imaxes que contan a historia dun xeito moi cinematográfico. Gustounos moito porque é moi misterioso. Recomendámosvos que o leades porque está moi, moi ben.

Celeste Arias e Pilar López (3ºESO A)

Se queres ver algunhas das estupendas ilustracións de Brian Selznick, pincha aquí http://lainvenciondehugocabret.grupo-sm.com/

La sociedad de los otros

Este nadal, tiña intención de ler moito e levei tres libros da biblioteca. Ao final, por motivos que escaparon ao meu control (non podes evitar enfermar chiscando os dedos, jeje) non puiden ler máis que un, La sociedad de los otros, de William Nicholson.
O libro é unha maravilla. Enganchoume de tal xeito que o lin enteiro nun día, e duascentas cincuenta páxinas non son calquera cousa para un día. O caso e que non saín da habitación ese día.
Imaxina que acabas de estudar unha carreira e vives acomodado na túa monótona vida nun país do primeiro mundo e, cando decides levar a cabo a túa última aventura antes de iniciarte no mundo do traballo, un camioneiro que non coñeces te leva a un país de Europa do Leste no que a policía está permanentemente en estado de excepción e, de súpeto, sen decatarte, acabas formando parte dun grupo non demasiado amigable da policía. Como saes dun lugar así? A quen debes apoiar?
Unha historia amena pero profunda, que concentra gran parte do saber filosófico que houbo en toda a historia, que te fai pensar, e cun final que semella realmente imposible de olvidar.
Resumindo: Completamente recomendable.
Ala, seguide lendo, que é sen dúbida unha gran actividade. Eu tentareino se non me veñen os meus ataques de vagancia, jeje.

David (1º Bac A)

Memorias de Idhún

Trátase dunha triloxía de literatura fantástica protagonizada por un rapaz chamado Jack que vive en Dinamarca cos seus pais.Un día, ó chegar á casa despois do colexio, encontra mortos ós seus pais, a el salvano uns homes e explícanlle todo o ocorrido. Namórase dunha rapaza chamada Victoria. Ten, ademáis, un inimigo mortal chamado Kirtash.

Dende a morte dos seus pais o protagonista vive en Limbhad unha franxa entre o mundo real, A Terra, e o imaxinario reino de Idhún.

Jack e os seus salvadores formarán un grupo chamado "A Resistencia" que se verá envolto en múltiples aventuras entre Limbhad e A Terra... e xa non vos conto máis porque é mellor que o leades vós mesmos.

É unha obra moi entretida, eu xa me lín a 1ª parte e vou na 2ª!

Andrea (3ºESO A)

Los espejos venecianos, de Joan Manuel Gisbert

Los Espejos venecianos es un libro de misterio. El protagonista, un joven napolitano llamado Giovanni, llega a la ciudad de Padua, donde descubrirá una serie de misterios alrededor del Palazzo Balzani y, especialmente, sobre Beatrice Balzzani "la que nunca murio".
Sus mejores amigos, Paolo y Lena, le apoyarán en cada momento de inseguridad y lo ayudarán a enfrentarse a sus miedos ante lo inexplicable.

Recomiendo este libro a todos los amantes de la literatura del misterio. Os garantizo que este libro os gustará, simplemente por su forma de contar la aventura del joven Giovanni. Os dará pena acabar de leerlo, porque es una novela divertida y fácil de leer. Este libro tiene un sentido muy especial, que es enseñarnos a afrontar nuestros miedos, al tiempo que intenta explicar por qué nos atrae tanto lo prohibido y lo misterioso.

Ángela (3ºESO A)

VIDEO "A princesiña Socorro..."

Os venres as clases de galego foron diferentes. Por que? Pois porque lemos teatro. A obra foi, A princesiña Socorro, o trobeiro Carolo e o demo dos cornos. Como o seu título indica é un libro orixinal e divertido. Lemos todos interpretando os diferentes personaxes; ata nos gravaron en video. Queres ver como foi a cousa? Preme ...................... e verás.
Animádevos a descubrir o mundo da princesiña e o seu namorado, un trobeiro algo "caghiñas".
Alumnado 1º ESO C.

A cabeza da Medusa

Con este título de resonacias mitolóxicas, ven de publicarse a última novela de Marilar Aleixandre, premio da Fundación Caixa Galicia 2008. Nela cóntasenos a historia de Lupe e Sofía, dúas estudantes de 2º de Bac que son violadas ao voltar dunha cea de entroido cos seus compañeiros de instituto. Ao igual que Medusa, as dúas rapazas descubrirán como moitos non se atreven a miralas de fronte e sufrirán a súa propia cabeleira de serpes, debaténdose entre denunciar a agresión ante a xustiza ou rendirse ante as presións do entorno, especialmente dos seus propios compañeiros de instituto. Avanzando as súas páxinas atopámonos con situacións familiares: a vida cotiá no instituto, profes, clases, broncas... sen que falten ligues e amores.
A autora fai un acertado tratamento do mito da Medusa, no que, ao igual que en moitas sociedades actuais, castígase á muller agredida e non ao agresor.

Os contos de Alice Munro

A canadiana Alice Munro é unha das máis grandes autoras de relatos da narrativa contemporánea. Nos seus contos imaxina unha especie de álbum familiar, cheo de historias persoais, como poderían ser as de calquera lector, que nos descubren as sutilezas da condición humana: dramas anónimos, insatisfaccións cotiás, vellos amores que resucitan... En Secretos a voces (1994, W.H. Smith Award Prize; escollido entre os mellores libros do seu ano polo New York Times) achéganos ás vidas de oito mulleres que viven en distintos momentos do século XX: unha bibliotecaria que se namora por carta dun soldado; unha novia por contrato; unha solitaria excéntrica que, sen propoñelo, consegue un pretendente millonario; unha americana perdida na montaña albanesa; unha adolescente que desaparece sen deixar rastro; unha muller que tenta reconquistar ao seu ex marido; unha rapaza que oculta un crime... Sen grandilocuencia, atenta aos pequenos detalles que poden iluminar toda unha vida, a autora nos descubre un país ao que queremos voltar unha e outra vez para comprender, para comprendernos mellor. Se queredes seguir habitando o país Munro, velaquí outras dúas suxerencias: Odio, amistad, noviazgo, amor, matrimonio (2001) ou La vista desde Castle Rock (2008, seleccionado por Babelia como un dos libros máis interesantes do ano).

Cristina

La maravillosa vida breve de Óscar Wao

"En la noche, cuando estaba echado en la cama pensando en la chica de la que estaba enamorado, una fresita cuya familia era de Cancún, tuve la visión de un pobre nerd negro y jodido del gueto llamado Óscar Wao, el tipo de nerd del gueto que habría sido yo si no me hubieran "descubierto" las chicas el primer año de high school. Óscar no iba a ser el caribeño sexy por el que la industria del turismo vive y muere. Me di cuenta de que podía escribir acerca de este chico nerd que vive obsesionado por la historia y por las chicas, que sólo es bueno para la fantasía y para la ciencia ficción y que, sin embargo (trágica, cómicamente), pertenece a una comunidad y a una cultura que propiamente no se enloquece por los nerds de color ni por sus intereses"

Junot Díaz

A excelente novela de Junot Díaz (Premio Pulitzer 2008; National Book Critics Circle Award 2007) foi un dos meus grandes descubrimentos deste outono. Retrata a vida dos inmigrantes dominicanos no Nova Iorque dos anos 70 a través das desventuras do adolescente Óscar Wao e da súa familia, ao tempo que fai unha lúcida e irónica análise da dictadura de Trujillo. O mellor é a lingua: Unha verdadeira festa de palabras que invita a recrearse na mestura de rexistros e falas, reflexo da fronteira cultural na que viven os protagonistas, e mesmo logra arrincarnos o sorriso cómplice, e tamén a risa, pese os dramáticos acontecementos aos que nos enfronta.

Cristina

"Otra vuelta de tuerca"

“Otra vuelta de tuerca” es, probablemente, uno de los mejores libros que ha escrito el norteamericano Henry James.

Este libro cuenta la historia de una institutriz que acepta un trabajo para educar a dos niños en una vieja mansión a las afueras de Londres. Al llegar conoce a los dos niños que va a cuidar, Miles, un muchacho muy guapo de diez años, y Flora, una bellísima niña con rostro angelical. A medida que pasa el tiempo, la institutriz se da cuenta de que los niños actúan de una manera extraña, pero no sabe por qué. Le suceden distintas apariciones que no desvelaremos, porque es mejor que las descubráis por vosotros mismos.

El libro está hecho para personas que les guste el terror y la intriga como a nosotras, que nos ha gustado mucho.
Sin ninguna duda lo recomendamos, ¡pero con cuidado los miedosos! ¡Que es realmente perverso!
Y a los que no os guste leer podeis ver la película "Los Otros" que está libremente inspirada en este libro. Aún así es mejor el libro porque la peli no es exactamente lo que el libro cuenta.

CARLA Y SANDRA. 3ºA

La isla del doctor Moreau

La isla del Doctor Moreau es una novela de ciencia-ficción publicada por H.G. Wells en 1896, que combina terror, suspense y acción. La historia comienza cuando el protagonista, un caballero inglés llamado Edward Prendick, es recogido por un barco tras sobrevivir a un naufragio, que lo conduce a una isla aparentemente desierta en la que no todo es lo que parece. Poco a poco, Prendick descubrirá horrorizado los hechos que allí se producen y el "trabajo" al que se dedica el doctor Moreau. Aunque os va a parecer mentira, cuando empecéis a conocer la trama del relato, también vosotros os iréis acostumbrando a la terrorífica actividad de la isla sin nombre. Aquí lo dejo, no quiero desvelar el final de la historia. Descubridla, todo depende de vosotros. A mi me gustó, me resultó emocionante, a pesar de que sea un poco fuerte. Eso sí, no vale para gente a la que sólo le guste leer comedias o "locos" romances amorosos. Intentadlo, merece la pena.

Ricardo (3º ESO A)

Verano en Vaqueros, Ann Brashares

Verano en Vaqueros es la primera entrega de una serie de cuatro novelas. Cuenta la historia de cuatro amigas que van a pasar separadas el primer verano de su vida: Carmen se va a casa de su padre; Lena, a visitar a sus abuelos en Grecia; Bridget, a un campamento de fútbol; y Tibby, a trabajar en un supermercado.
Antes de salir de vacaciones, para sentirse unidas, deciden compartir un pantalón vaquero que les sienta muy bien a todas, y se lo irán pasando durante el verano. A través de cartas se cuentan todo lo que les sucede: sus amores, nuevos amigos, momentos tristes y problemas familiares.

El libro me gustó mucho porque es muy fácil de entender y las protagonistas son adolescentes más o menos de mi edad. También me gustó porque a lo largo de las vacaciones a las chicas les suceden muchas aventuras y encuentran su primer amor. Si quieres descubrir el final ¡Te recomiendo que lo leas!

Cristina (3ºESO A)

Carta al rey, Tonke Dragt

Carta al rey (Siruela, 2005) fue elegido mejor libro infantil en los Países Bajos en 1962, el año de su publicación. En el 2004 obtuvo el premio “Griffel der Griffels” que lo reconoce como la mejor novela juvenil de los últimos cincuenta años.

Es un libro entretenido e intrigante desde el primer momento. El protagonista es un joven llamado Tiuri, escudero del reino de Dagonaut. La historia comienza la noche anterior al nombramiento de Tiuri para ser caballero. El joven es sorprendido por un hombre que pide auxilio, Tiuri, rompiendo las normas, acude a la misteriosa llamada del desconocido, que le encomienda una misión secreta: Deberá llevar una carta (con total secreto) al rey. A lo largo de su viaje, el joven protagonista deberá enfrentarse a múltiples peligros y vivirá numerosas aventuras en un mundo imaginario, inspirado en la Edad Media.

La pregunta es... cumplirá Tiuri su misión? ¿Será finalmente nombrado caballero? Sólo sabréis la respuesta si lo leéis.

Diego Bernárdez Sánchez (3ºESO A)

Oliver Twist: a película e o libro

O día das vacacións de Nadal puidemos ver a versión cinematográfica de oliver Twist, do director Roman Polanski. Propoñemos en PAPALIBROS unha actividade: que deixedes comentarios a esta entrada os que lestes o libro e vestes a película, comparándoos, dicindo que vos gustou máis e menos, se había moitas diferenzas ou similitudes...en fin, o que vos pareza interesante. VEÑA, VEÑA, A COMENTAR!!

Amanecer es la cuarta y desgraciadamente última parte de la saga Crepúsculo, una historia de amor donde las haya. La autora, Stephanie Meyer, ha sabido dar el mejor punto y final a este cuento que nos ha hecho emocionarnos desde la primera hoja de Crepúsculo hasta la última de Amanecer.
Estamos tristes por habernos encontrado tan pronto el final, aunque nos queda el consuelo de la película que se estrenó el pasado viernes de este diciembre (sin duda promete ser una gran saga)
Amanecer cuenta el desenlace de la historia de amor entre Bella y Edward, personajes de los que sin duda sobra haceros una breve biografía.
La autora no deja de sorprendernos desde el principio, con la boda que se produce (sí, Bella no se escapa...)y con otros puntos que no tocaré para no destriparos la historia. Solo os diré que tiene un “Felices para siempre” sorprendente.
El libro en sí es un regalo, su estructura está tan bien hecha que te engancha entre sus hojas y no te suelta. No puedo obligaros a leerlo, pero creo que lo haréis…

Carlota Casal Vázquez (1ºBAC A)

Y si quieres saber más de la serie o compartir tus opiniones con otros fans, , pincha aquí www.crepusculo-es.com/

Si hay alguna novela policíaca, no cabe duda de que se trata de esta. Es la primera parte de una trilogía alucinante basada en el crimen, el castigo y llena de perversiones sexuales.
Steve Larsson nos cuenta la angustia vivida por el señor Henrik Vanger tras haber desaparecido su sobrina, Harriet, durante un carnaval de verano en la isla sueca Hedeby.
A pesar del despliegue policial no se encontró ni rastro de la adolescente de dieciséis años.
¿Fue asesinada? ¿Quizás, secuestrada? ¿O simplemente, se escapó? Nadie lo sabe, y el caso está cerrado. Sin embargo, Henrik vive obsesionado con resolver el misterio, por ello, contrata a un periodista de investigación, Mikel Blomkvist.

Según transcurre la novela Mikel contará con la ayuda de Lisbeth Salander, una investigadora un tanto peculiar, tatuada y llena de piercings.

Ingrid Katherine García Rueda (1º BAC A)

Oliver Twist

En 1º de ESO acabamos de ler OLIVER TWIST, de Charles Dickens, en inglés. trátase dunha versión cortiña, en formato cómic, pero que deixa traslucir a atmosfera dos terribles suburbios londinenses, as enormes diferencias sociais da época (século XIX), e a potente capacidade de Dickens para construír mundos e persoas.

Oliver é un neno orfo que se cría nun orfanato, e que de alí sae á dura vida das rúas. É enganado, obrigado a roubar, e finalmente acollido por unha familia acomodada. Sabiades que o propio autor pasou por moitas destas dificultades ao longo da súa nenez?

Se leches o libro, deixa o teu comentario, e compárteo cos outros papalibros.

Usha de María Reimóndez

"O meu nome é Uxía. My name is Ushia. Nam heseru Ushiya...”

Queres saber quen é Usha?

Queres descubrir o valor da amizade, da honradez, do compromiso coas “cousas xustas”...?

Queres saber como vivía na India ou que significa a palabra pakora, sari, mandaki?

Sabes o que é una latrina ou se alí usaban ou non o papel de váter???

Pois xa sabes, aproxímate a Usha. Adéntrate no seu mundo, noutro país, noutra cultura, noutra forma de vida e confróntaa coa túa.

Este é o libro de lectura proposto para o alumnado de 1º de ESO. Se xa o liches, anímate agora a escribir os teus comentarios sobre a obra.

EL HERRERO DE LA LUNA LLENA

Neste primeiro trimestre, o alumnado de 1º de ESO están lendo para Lingua Española esta novela ambientada na IDADE MEDIA, tema que a partir de agora trataremos na nosa biblioteca. A continuación podedes ver unha reseña da obra:

"Pese á súa xuventude, Yago de Lavalle domina os segredos da fragua e os metais. Convencido de que só o medo ao descoñecido fai crer na maxia, ignora os antigos tiros propios do seu oficio. Como castigo por tal atitude, o gremio dos ferreiros obrígalle a peregrinar ata Santiago de Compostela.

A aventura, o amor e o perigo serán só algúns dos seus compañeiros de viaxe"

NON ESQUEZADES DEIXAR OS VOSOS COMENTARIOS CANDO O TEÑADES LIDO!!

O NENO DO PIXAMA A RAIAS (BIS)

Si, xa sabemos que alguén escribiu neste blog sobre este libro. Pero nesta entrada non imos falar do libro senón dunha magnífica escultura que unha lectora, Carlota Casal (alumna do noso IES Melide) realizou este curso que acaba de rematar. Poderíamos dicir que se trata dunha desas interpretacións visuais que (sen temor a equivocarnos) garda máis intensidade que a propia obra literaria. Despois de que a profesora María Cuquejo pedise aos seus alumnos un traballo (de calquera natureza) sobre a obra lida, a nosa protagonista (Carlota) elaborou unha escea que ben pode ser a escea de moitas situacións. Quizais aí está o seu éxito: que superou o localismo do libro. E que ben podía ser o símbolo de palestinos e israelíes, de chineses e tibetanos, de brancos e negros, de... Parabéns a Carlota pola súa capacidade de transmitir intensidade nun golpe de vista, é de agradecer. E, como non podía ser menos, a súa obra aparece fotografada na contracuberta do ARTEFACTO, o noso boletín artístico-literario.

Cómic para o verán: "Donde no alcanza la mirada"

Edición orixinal: Où le regard ne porte pas
Data de edición: decembro de 2005
Guión: Georges Abolin
Debuxo: Olivier Pont
Tinta: Olivier Pont
Cor: Jean-Jacques Chagnaud
Formato: 192 páxinas

Se alguén aproveita o verán para deleitarse coa chamada "novela gráfica" (ese tipo de cómic de estética e guión coidados por igual), recomendamos dende o PAPALIBROS esta obra en banda deseñada.

Os motivos? Pola súas codadísimas montaxes de páxinas. Porque nela predominan os silencios por enriba das palabras (lembremos que na historieta é crucial saber contar historias cos silencios). Pola exquisita caracterización (física e mental) dos personaxes. Pola ambientación. Pola enorme carga emocional dos acontecementos. E porque se trata dunha historia que percorre a vida dos protagonistas, dende a súa infancia, pasando pola súa mocidade e rematando na vellez.
Unha auténtica xoia. Que a desfrutedes.

"1906. William tenía diez años cuando su familia abandonó Londres para trasladarse a Barellito, una pequeña aldea italiana cuyos habitantes vivían plácidamente de la pesca. Con la llegada de los extranjeros, sin embargo, empezaron las tensiones. Barellito representó para William un cambio radical que alteró por completo su vida. Nuevos paisajes, la luz del sur, una libertad que hasta entonces no había conocido y, sobre todo, nuevos amigos. Paolo, Nino y la encantadora Lisa, a los que una fecha y un objeto parecían unir inexorablemente. " (Planeta Cómic)

Suxestións para o verán

Firmin de Sam Savage é a historia dunha rata de librería que aprende a ler a base de roer libros e aos poucos convertirase en humana por mor das súas lecturas...

"Siempre imaginé que la crónica de mi vida, si acaso alguna vez

llegaba a escribirla, tendría una primera frase excelente: algo lírico, como

“Lolita, luz de mi vida, fuego de mis entrañas”, de Nabokov; y, si no me salía

nada lírico, algo arrollador, como “Todas las familias felices se asemejan, pero

cada familia desdichada es desdichada a su manera”, de Tolstói. La gente

recuerda estas palabras incluso cuando ya ha olvidado todo lo demás que hay en

el libro..."

Parece que estamos ante un novo heroe de papel

Tres libros, unha historia: iniciación á lectura máxica

"Ao día seguinte a miña avoa comezou a contarme contos. Fíxoo seguramente para arrincarnos da nosa enorme tristeza." Roald Dahl, As bruxas.

Se hai un libro, neste caso unha triloxía, que reflicta á perfección o amor á lectura e aos libros sería, para min, Corazón de tinta, Sangre de tinta e a tan degorada Muerte de tinta (que dende a semana pasada está por fin nas librerías). Esta obra da escritora alemá Cornelia Funke invítanos a viaxar aos libros (literal), a fluctuar entre a realidade e a ficción, entre os bos e os malos,... Fai unha declaración de amor aos libros que non lembraba eu dende Farenheit 451 e xoga tamén coa maxia.

Lengua de Brujo, o pai de Meggie, ten o don de dar vida aos personaxes dos libros cando le en voz alta. A cambio, o libro leva para o seu mundo a unha persoa pertencente ao do lector. Por suposto, Meggie, herda o don de seu pai... E así comezará esta historia, cando á porta da casa vén petar un estraño personaxe...

A semana pasada, en "Babelia" (xa sabedes iso de que se non sae recensionado en "Babelia", o libro non existe) falábase dunha serie de libros no ronsel de Harry Potter -Carmen Mañana, "La estela de Harry Potter"- e malia que Cornelia Funke é coñecida coma a J.K. Rowling alemá, eu creo que xa lle gustaría a Potter parecerse sequera unha migalliña a Meggie. Calidade é calidade e esta triloxía repártea a cachón, ademais de ser unha homenaxe respectuosa aos clásicos de todos os tempos e unha obra nova, ben escrita e que nos fai mesmo comprobar se nós, pobres mortais, tamén temos o don.

Pois iso, aínda non o lemos (pronto caerá nas nosas mans), pero seguro seguro que Muerte de Tinta non nos ha decepcionar e ha poñer broche de ouro ás aventuras de Dedo Polvoriento, Mo, Ellie e, por suposto, a nosa Dorothy: Meggie.

"Las palabras.

Las palabras llenaron la noche como el aroma de flores invisibles. Unas palabras hechas a la medida, creadas a partir del libro que Farid sostenía con firmeza, ensambladas por las manos de Orfeo, pálidas como la masa, hasta adquirir de nuevo sentido. Hablaban de otros mundos, de un mundo lleno de prodigios y espantos. Farid aguzó el oído, olvidándose del tiempo. Ya ni siquiera confiaba en su existencia. Sólo existía la voz de Orfeo (...). Lo hacía desaparecer todo, la calle llena de baches y las casas míseras del final, la farola, el muro sobre el que se sentaba Orfeo, incluso la luna sobre los árboles negros. Y el aire desprendió de repente un olor exótico y dulzón..." p. 23 Cornelia Funke (2005) Sangre de Tinta. Madrid: Siruela.

De raias, pixamas e nenos

E como en medio mundo, tamén no noso Papalibros está a pasar de man en man: O neno do pixama a raias. Cada certo tempo repítese o feito de que un determinado libro - Los hijos del Grial, El clan del oso cavernario, La sombra del viento, El Código Davinci...- é lido por milleiros de persoas (bos libros? boas campañas de publicidade? O tema dá para pensar un cacho)

O neno do pixama a raias cóntanos a historia dunha amizade entre dous cativos cun aramado entre eles. O protagonista narrador, desde os seus poucos anos, transmítenos unha imaxe dramática do que foi a Alemaña de Hitler (O Fura), a historia tráxica da amizade e da vida mesma en tempos de guerra. Unha novela que en breve irromperá nas pantallas de todo o mundo na súa versión cinematográfica.

Se nos poñemos exquisitos habería que dicir que... con catro motivos xa tópicos na literatura e no cine: protagonista infantil, nazismo, campos de concentración... o autor crea unha historia sinxela, sensibleira e sen maior interese. Albíscase dende o comezo o desenlace, xa dende o mesmo título e a contracapa, e a novela parece ser o resultado dun deses cursos, "Como escribir un betseller", da factoría Baricco... se cadra demasiado exquisitos? Que opinas? Se o liches, por favor, non sexas tímido e cóntanos que che pareceu o libro.

Ese Paasilina!!!

Gunar Huttunen decide comezar de novo a súa vida no norte do país, Finlandia, e merca a acea de Suukoski, á beira do Kemi. Os veciños da aldea agradecerán que o muíño volva funcionar e mesmo iranse achegando curiosos coñecer a Huttunen. A pequena aldea finesa asistirá entre risos ás imitacións que con moita arte fai o muiñeiro pero, engorde, pasarán do desconcerto á xenreira, xa que Gunar ademais de todas as súas extravagancias ten un costume ben peculiar: o muiñeiro non pode evitar ouvear cando está amorriñado. Cando os veciños non aturan máis os laios, anovela amósanos o enfrontamento do home contra o home -as forzas vivas da vila á caza do muiñeiro-, o home fronte á natureza, á soidade, á tolemia, ao amor, etc. O muiñeiro ouveador é a segunda das novelas de Arto Paasilina que chega ás mans dos lectores galegos, un escritor polifacético, que antes de frade foi cociñeiro: gardabosques, xornalista, poeta... e que amosa todas as súas facianas nas súas novelas. O gardabosques respectuoso e protector agroma nas paisaxes, na descrición da vida do campo, nos traballos coma carpinteiro que desenvolve Gunar; o xornalista deixa ver as suás maneiras na narración dunha crónica, aínda que non pode evitar poñerse de parte dalgúns dos seus personaxes -o muiñeiro, Sanelma, o carteiro, o policía- e na contra doutros -o tendeiro, o médico, o comisario, os ricos propietarios-; o poeta sobrancea nalgunha das descricións e mais nas reflexións que a lectura da novela suscita no lector.

Alén disto, Paasilina caracterízase por unha escrita clara e sinxela que dosifica con acerto acomicidade. Xoga en todo momento a sorprender o lector e ganduxa historias imposibles que,despois de lelas, fan que comprendamos por que é considerado un dos narradores máis habelinciosos das letras comtemporáneas e amais, converte os seus homes duros, lapóns afeitos a traballar arreo, en tipos universais, polo que a historia do muíño de Suukoski ben podería ambientarse ou suceder en calquera aldea galega.

Un libro exquisito exquisitamente traducido ao galego e que é de lectura imperdoable para todos aqueles que queiran gozar dunha boa novela.

Finn Family Moomintroll

Capítulo I

En el que Mumin, Manrico y Esnif se encuentran el sombrero del
mago. Luego aparecen de pronto cinco nubes y el Jemulen logra inventar otro
pasatiempo.

Así comezan as aventuras da familia Mumin. Unha serie de libros que non perdeu a forza cos anos, se non que se converteu por dereito propio nun clásico da literatura infantil e xuvenil. O val de Mumin (supoñemos que en Finlandia) é o fogar de diferentes especies de seres, principalmente trols, onde cada primavera se viven grandes aventuras, todas elas do máis rechamante e pintoresco, como sucede nesta ocasión que atopan o sombreiro dun mago que transforma todo o que lle cae no interior no máis inesperado (incluso o propio Mumin que se agocha embaixo do sombreiro, acaba converténdose nun bicho estraño e feuchiño que ninguén recoñece)
Son historias cheas de imaxinación nas que destaca o humor, a fantasía e a calidade narrativa.

Carapuchiña vermella procura a liberdade

"Adentrarnos en los pensamientos secretos de los seres que amamos, eso es lo que nos permiten los cuentos." Isto é o que pensa Gustavo Martín Garzo sobre os contos (O segredo dos contos). Nós pensamos que algo de razón ten e por isto recomendamos no noso Papalibros a Carapuchiña máis afouta de todas... a que é quen de comprender ao lobo

No quiero que te vayas, madame Bartholdi. ¿Qué voy a hacer sin
ti? Me quedo como metida en un laberinto.
-Procura encontrar tu camino en el
laberinto -le dijo ella-. Quien no ama la vida no la encuentra. Pero tú la amas
mucho. Además, aunque no me veas, yo no me voy, siempre estaré a tu lado. Pero
no llores. Cualqueir situación se puede volver del revés en un minuto. Ésa es la
vida.
Sara se empino para darle un beso. No podía evitar el llanto.
-Y no
olvides una cosa -le dijo miss Lunatic-. No hay que mirar nunca para atrás. En
todo puede surgir una aventura. Pero ante las ansias de la nueva aventura, hay
como un miedo por abandonar la anterior. Plántale cara a ese miedo.
Pp. 180-181

E que estes días andamos todos un pouco perdidos e non nos viña nada, nada mal falar un cacho con Mademe Bartholdi ;)

Para gustos fixéronse colores!

Esta é a deliciosa reedición dun clásico:

Porque hai un monte de xente que aínda non sabe o conto...

A galiña azul

Estes días anda o pobo un pouco alborotado. Acórdaste dun rapaz que se chama Lorenzo e que andaba sempre na compaña dun can pequeniño de rabo zuro? Pois Lorenzo ten unha galiña azul con cinco plumas vermellas na á dereita.
É unha galiña moi bonita e moi rara. Pon ovos de colores. Xa puxo dous marelos, un rosa e tres verdemar. Ademais non di cacaracá como as outras galiñas, senón que di cocorocó. E isto ten preocupadas as autoridades.
Tan preocupadas as ten que hai catro días chegoulle un oficio a Lorenzo pedíndolle que entregase a galiña polas boas. Lorenzo negouse, porque aínda que lle din que só é para que a vexa un veterinario, o certo é que, segundo dixo o señor Casimiro, o porteiro do Concello, a galiña vana matar.
O alcalde, Manolito Listón, dixo nunhas declaración que fixo para a televisión e para os xornais, que non se podía tolerar a existencia dunha galiña azul, porque, segundo Manolito Listón, unha galiña azul que pon ovos de colores e que di cocorocó en vez de cacaracá non é unha galiña como é debido.
O caso é que o pobo anda todo alborotado e o pobre Lorenzo non levanta cabeza.
Antes paseaba todo contento coa súa galiña pola rúa, pero agora está na casa e algúns din que a galiña a ten disfrazada de branco para que non lla coñezan. Pero de certo, pouco se sabe.
Eu non sei que vai pasar, porque os veciños están de parte de Lorenzo e da galiña. Non teñas pena, que xa che contarei en que queda isto.
Lorenzo encárgame que che dea lembranzas del e da súa galiña azul.

O final da historia da galiña azul

Sabes que se arranxou o asunto da galiña azul de Lorenzo?
Verás. O día aquel que che escribín contándoche todo, resulta que a iso das cinco da tarde chegaron os gardas a buscar a galiña azul, de parte de Manolito Listón. Ía moito sol e podía ser un día ben ledo se non fose pola pena que tiñamos todos.
A xente congregouse diante da casa de Lorenzo. Habería para aí máis de mil persoas. Eu tamén fun.
A que non adiviñas o que pasou? Pois o día anterior discorreu que a mellor maneira de arranxar as cousas sería tinguir de azul todas as galiñas do lugar, pintándolles de vermello cinco plumas da á dereita e despois soltalas arredor da galiña azul de Lorenzo. Como nós non temos galiñas na casa, eu fun mercar unha á feira de Allariz e tinguina de azul tamén.
Cando chegaron os gardas, atoparon tanta galiña igual que non sabían cal era a de Lorenzo.
Só houbo un pequeno despiste. Foi cousa de Leoncio, que se trabucou e apareceu cunha galiña pintada de vermello. Cando lla viron os gardas, queríanlla matar. Se o vises escapar coa súa galiña debaixo do brazo e berrando: "Para gustos fixéronse colores!"
Agora o Manolito Listón di que cando chova se vai arranxar, que as galiñas han perder o tinte e que entón, xa veremos... Pero polo de agora vai moita calor e temos o verán enteiro por diante.
De momento, Lorenzo anda amestrando a galiña para que, ao menos en público, aprenda a dicir cacaracá en vez de cocorocó.
Claro que a xente do lugar ten un contrasinal para coñecer a verdadeira galiña azul. Xa cho direi cando veñas.

As voces dos que dormen

La voz dormida de Dulce Chacón cóntanos a dura vida das mulleres republicanas nos cárceres franquistas.

É o relato das vidas dos combatentes anónimos que non estaban preparados para perder a Guerra Civil e nas páxinas da novela asistimos ao sufrimento innecesario dun monte de personaxes que capítulo a capítulo van tecendo e destecendo as súas vidas truncadas.

Dulce Chacón permítenos oír a todas aquelas voces que aínda tiñan unha historia que contar sobre a contenda española e que ata o momento estaban ben durmidas ou ben silenciadas.

Unha novela sobre sentimentos, pero que consegue non caer na sensibleira nin na lágrima fácil e que nos achega a uns acontecementos aínda vivos da nosa historia. Unha delicia e na mesma liña anda o premiado El corazón helado de Almudena Grandes, por se che cae nas mans e tes curiosidade.

On the road

Novela de lectura fácil que lembra na súa totalidade a eses telefilmes que botan en todas as canles as tres e media e que axudan na ben merecida sesta.
Un pai e un fillo, tras unha catástrofe (non sabemos cal) percorren unha estrada estadounidense na procura dos "homes bos" e das cálidas terras do sur. Na súa monótona andaina hanse atopar en toda clase de situacións complicadas: homes que comen os seus fillos, fame, enfermidade, a morte de deus...
As imaxes e situacións que se nos presentan na lectura non deixan de ser unha amalgama do xa coñecido: Mad Max, O planeta dos simios, Soy leyenda... Esta novela sería un spin off do consolidado xénero de cine de catástrofes e malia que as súas descricións non deixan de ser moi boas, non nos achega nada novo.

Eu creo que na mesma liña hai libros ben mellores: Crónicas marcianas, O mecanoscrito da segunda orixe, Un mundo feliz...