A FILLA DO MINOTAURO, DE MARILAR ALEIXANDRE

Este é o vídeo que Icía García Carregal presentou ao concurso Reto Lector 2019, que organiza a editorial Galaxia e que está a punto de publicar a súa resolución.
Non falaremos moito do libro, que é unha lectura moi recomendable, porque cremos que non o imos facer mellor que Icía, quen  en menos de dous minutos explica xusto o necesario e anima a calquera a lelo.
Estamos cruzando os dedos, que a sorte acompañe a Icía!!

O LABORATORIO DO DOUTOR NOGUEIRA

Esta historia ten dous personaxes principais que son:
O doutor nogueira
Este é un científico coñecido como Alfredo da Silva aínda que o seu nome real é Roberto Nogueira. Tivo unha vida nun principio ben difícil ata case o punto de non poder continuar os seus estudos, pero a vida deulle o regalo de ser o único herdeiro da gran fortuna do seu tío. E agora leva unha vida de súper heroe “con máscara” .
Rosa Novoa
A axudante persoal do doutor. Estes coñecéronse nun banco do parque cando ela estaba desempregada. El contratouna na súa casa e logo dun tempo converteuna na súa axudante persoal.
Creo que era todo bastante interesante xa que se lle ocorrían moitas ideas de axudar ao Mundo moi innovadoras, porque… quen se parou a pensar que a calvicie era un problema moi serio, ou se quería que a xente falase mellor?
Un feito moi interesante pareceume que todos os seus proxectos lle saísen mal, porque é algo diferente, non é o típico dos contos.
Cristina García Bande
2º ESO

O barón rampante, Italo Calvino

Si, Calvino, ese señor que os alumnos de Bacharelato coñecen pola súa defensa apaixoada da literatura en ¿Por qué leer los clásicos?, e todos os demais porque o inclúo un ano tras outro nas listas de libros, a ver se alguén pica...

O barón rampante é un dos meus libros favoritos, un deses clásicos que me acompañarán sempre dende que o lin na adolescencia: Estamos na frondosa Liguria de finais do XVIII. O pequeno barón Cósimo Piovasco di Rondò, ós seus 12 anos, decide subirse a unha das maxestuosas árbores do xardín familiar para manifestar a súa negativa a comer caracois e, por extensión, a compartir a mesa cos seus maiores: a súa irmá maior, unha auténtica freakie de época; o seu irmán pequeno, cronista da historia; a súa nai, unha prusiana que fai honra á sona de ríxidos e metódicos que tiñan os prusianos; o seu tío, que sempre viste á turca...

Ante semellante panorama, Cósimo xura non baixar xamais e cumpre escrupulosamente a súa promesa non abandoando en toda a vida o seu reino arbóreo. Dende as copas das árbores, este Tarzán decimonónico le, caza, diserta, ama (en concreto, á súa veciña, a loira Viola Ondariva)... é un máis na súa comunidade, que acepta a súa extravagancia, á vez que asiste, dende a distancia, con perspectiva, ós principais acontecementos da Italia da época (chega, incluso, a entrevistarse con Napoleón).

Témolo na biblioteca, en galego, en castelán e integrado no volume Nuestros Antepasados, xunto a El vizconde demediado e El caballero inexistente, outras dúas pequenas xoias para seguir adentrándose no mundo de Calvino. Pequenos Papalibros, ¿É necesario seguir insistindo en que paga a pena lelo?

Cristina

Harry Flashman: Un espía al servicio del Imperio Británico, de George MacDonald Fraser

¿Por que nos gusta Harry Flashman, o soldado máis cobarde, sinvergüenza e mulleirego do exército británico?
Pois, ante todo, porque este inefable antiheroe fainos pasar un bo rato coas súas descaradas aventuras e, de paso, nos tralada aos acontecementos máis importantes do século XIX, nos que participa, case sempre, de forma involuntaria.

No primeiro libro da serie, “Flashy”, como lle gusta facerse chamar, é expulsado da escola secundaria tras unha enorme borracheira que remata coa paciencia do Director, e decide ingresar na Compañía de Husares de Lord Cardigan, cos que viaxará a Afganistan. Alí tocaralle intervir nun dos episodios máis vergoñentos da historia do exército británico: a desastrosa retirada militar de Kabul. Sen embargo, o seu instinto de supervivencia fará que, coma sempre, salve o pelexo e, de paso, consiga unha condecoración...aínda que para iso teña que meterse en asuntos non de todo legais... O normal nos aventureiros de verdade.

¿Pedimos máis?